همنورد

جلسه کمیته فنّی روز دوشنبه، 6 مهر

تصویب نهایی تقویم پاییز؛

گزارش برنامه های کویر مرنجاب پسران و دختران؛

تودیع و معارفه ی مسئول سابق و جدید کمیته فنّی گروه

نگارش توسط همایون در موضوع اخبار- اطلاعیه ها | لینک ثابت

با سلام و شادباش،

و تبریک به خاطر صعود همزمان 4 جبهه قلّه ی دماوند در برنامه ی امسال؛

جلسه ی کمیته فنّی روز دوشنبه دوّم شهریور ساعت 15 اختصاص به گزارش اوّلیه برنامه ی دماوند و تعیین مسئولین برنامه های ماه رمضان دارد. از همه ی همنوردان دعوت می شود در این جلسه حضور یابند.

 ضمنا بناست که گزارش برنامه ی دماوند  مفصّل تر در ابتدای مهرماه به صورت تصویری ارائه شود.

نگارش توسط همایون در موضوع اخبار- اطلاعیه ها | لینک ثابت

با رأی اعضای کمیته فنّی مشخص شد:

                v     سرپرست کلّ برنامه‌ی دماوند: میلاد آقازاده

                 ·        جبهه‌ی شمالی(دختران) :

                                                                     سرپرست: زهرا جلیلی

                                                                     مسئول فنّی: هادی نوذری

                 ·        جبهه‌ی غربی(دختران) :

                                                                     سرپرست: راحله داوودی

                                                                     مسئول فنّی: مرضیه کرمی

                 ·        جبهه‌ی شمال‌شرقی(پسران) :

                                                                     سرپرست: نیما قنوعی

                                                                     مسئول فنّی: صادق محسن‌نیا

                 ·        جبهه‌ی جنوبی(پسران) :

                                                                     سرپرست: مهدی کلاری

                                                                     مسئول فنّی: رامین ذاکری

پیش برنامه‌ی دماوند:

                                       Ø      توچال

                                                                    سرپرست تیم پسران: علی میرزایی

                                                                    سرپرست تیم دختران: سبا پارسا

تاریخ برنامه‌ی دماوند:

                            ·        جبهه‌ی شمالی و شمال‌شرقی: 27 تا 30 مرداد

                            ·        جبهه‌ی جنوبی و غربی: 28 تا 30 مرداد

تاریخ پیش‌برنامه‌ (توچال):

                            ·        تیم پسران: 21 و 22 مرداد

                            ·        تیم دختران: 22 و 23 مرداد

از همه‌ی همنوردان دعوت می‌شود در صعود بام ایران با گروه کوه همراه شوند.

نگارش توسط همایون در موضوع اخبار- اطلاعیه ها | لینک ثابت

در جلسه‌ی روز یکشنبه 28 تیر کمیته فنّی، گزارش برنامه‌های سیالان و سهند که هفته‌های پیش اجرا شده بودند، توسط مسئولین برنامه‌ها ارائه شد.

این جلسه، جلسه‌ی خداحافظی خانم سهراب‌پور از جمع همنوردان خود در گروه هم بود؛ ایشان اواخر همین هفته برای ادامه تحصیل عازم خارج از کشور هستند. برای ایشان آرزوی موفقیت می‌کنیم.

در جلسه‌ی آتی کمیته فنّی که قرار است روز دوشنبه 5 مرداد برگزار شود مسئولین برنامه‌ی سبلان گزارش برنامه را ارائه می‌دهند و در ادامه مسئولین برنامه‌ی دماوند گروه مشخّص خواهند شد.

نگارش توسط همایون در موضوع اخبار- اطلاعیه ها | لینک ثابت

تبریک به مناسبت صعود...

درپی تغییر برنامه‌ی امتحانات پایان ترم،  برنامه‌های بلند مدّت گروه به دو برنامه‌ی سهند ویژه‌ی دختران و سبلان ویژه‌ی پسران تغییر کرد و این دو برنامه در هفته‌ی گذشته اجرا شدند.

صعود قلّه‌ی سهند از روستای کرده ده، و برای نخستین بار در گروه صعود یال جنوب ‌شرقی سبلان از روستای ورگه سران و فرود از یال شمال شرقی به مشکین‌شهر...

صعود این دوقلّه‌ی باشکوه و زیبا را در این وانفسای وطنمان به همه‌ی همنوردانم در گروه کوه دانشجوی شریف تبریک می‌گویم.

در اینجا از سرپرست‌ها و مسئولین فنّی؛ دریا یارپرور، فرهاد رمضانقربانی، امیرعصرزاد و سروش طالبی؛  و همه‌ی کسانی که برای اجرای این دو برنامه در شرایط نامساعد دانشگاه و ... تلاش و یاری کردند تشکّر می‌کنم.

با امید به طلوع آفتاب آزادی بر فراز البرز..

نگارش توسط همایون در موضوع اخبار- اطلاعیه ها | لینک ثابت

ضمن تسلیت به خاطر در گذشت کوهنورد خلّاق و نوآور هموطنمان، محمدرضا کاشفی،

اردوی آموزشی منطقه‌ی تخت سلیمان هفته‌ی آخر مردادماه برگزار خواهد شد.

برنامه‌ی صعود به دماوند گروه امسال اینگونه است:

          جبهه‌ی شمال‌شرقی....................ویژه‌ی پسران

          جبهه‌ی جنوبی..........................ویژه‌ی پسران

          جبهه‌ی غربی..........................ویژه‌ی دختران

          جبهه‌ی شمالی..........................منتخب فنّی دختران

به علّت تعویق امتحان‌ها، در تاریخ اعلام شده‌ی برنامه‌ها تغییراتی احتمالا اعمال می‌شود.

طبق تصویب کمیته‌ی فنّی گروه، مسئولین برنامه‌ی شاهو ویژه‌ی پسران، سرپرست برنامه آقای فرهاد رمضانقربانی و مسئول فنّی برنامه آقای سروش طالبی می‌باشند.

با قدردانی از حضور خانم هاشمی و آقای مقیمی، از این پس خانم‌ نگار تفتی به عنوان مسئول امداد و خانم مروارید بخشی‌زاده به عنوان مسئول تقویم کمیته‌ی فنّی گروه فعالیت خواهند کرد.

به زودی گزارش برنامه‌های سکوزان و سیالان آخرین برنامه‌های اجرا شده‌ی گروه در وبلاگ قرار می‌گیرد.

نگارش توسط همایون در موضوع اخبار- اطلاعیه ها | لینک ثابت

زمان برنامه های تابستان گروه تا قبل از ماه رمضان مشخص شد؛

فعلاً مشخص شده یکی از جبهه‌های مورد صعود دماوند امسال پسرها شمال‌شرقی است و دختران در نیمه‌ی مرداد جبهه‌های غربی و شمالی دماوند را صعود خواهند کرد.

احتمالاً برنامه‌ی آموزشی-فنّی به صورت اردویی چندروزه در منطقه‌ی تخت سلیمان برگزار خواهد شد.

جلسه‌ی بعدی کمیته فنّی دوشنبه 4 خرداد ساعت 5 بعد از ظهر.

نگارش توسط همایون در موضوع تقویم فصل | لینک ثابت

صبح پنجشنبه 10 اردی‌بهشت برنامه‌ی گروه کوه دانشگاه، با حرکت اتوبوس دانشگاه به همراه 32 پسر شروع می‌شود. چند روز اخیر هوای تهران بارانی و رگباری بوده و دلهره‌ی من به عنوان پشتیبان برنامه از شب پنجشنبه شروع شد که مبادا بچه‌ها که خیلی از آن‌ها هم که اوّلین برنامه‌های کوهنوردی‌اشان را تجربه می‌کردند دچار حادثه‌ای شوند. پیش‌بینی هوای پنجشنبه و جمعه هم هوای خوبی را حکایت نمی‌کند. صبح پنجشنبه که حوالی ساعت 10 بیدار می‌شوم با دیدن هوای آفتابی و روشنی آسمان کمی خیالم راحت می‌شود. با سرپرست تماس می‌گیرم و می‌گویند که گاجره هستند و همه چیز خوب و عالی و جای من خالی و... . روز به ظهر می‌رسد و من هم در ذهنم مدام مرور می‌کنم که علی القائده بچه‌ها در آن ساعت کجا هستند. حوالی ساعت 3:30 است.

پای تلویزیون مشغول تماشای فوتبال هستم، استقلال – مس رفسنجان. هوای شمیران از ظهر کم کم گرفته شده و حالا نم نم باران شروع شده. لحظه به لحظه هوای تهران رو به خرابی می‌رود و از آن‌جا که طبق برنامه تیم الان می‌بایست در حال صعود گردنه‌ی شیورکش باشد، یا روی آن رسیده باشد، بسیار نگران هستم و تصور صاعقه‌ای که روی خط‌الرأس ممکن است اصابت کند مدام در ذهنم می‌پیچد. صدای باران بسیار شدید از بیرون شنیده می‌شود و پشت سر هم رعد و برق می‌زند. مدام با گوشی شماره‌ی سرپرست و مسئول فنی و هر کسی از بچه‌ها که شماره‌اش را در گوشی دارم می‌گیرم و همه‌ی آن‌ها گوشی‌شان خاموش است. به همه‌ی این‌ها sms خالی‌ای هم می‌فرستم تا اگر گوشی‌اشان روشن شد و آنتن داد خبردار شوم. به یکی دو نفر که فکر می‌کردم برنامه را رفتند زنگ می‌زنم و درکمال ناباوری جواب می‌دهند. تازه می‌فهمم که آن‌ها تهرانند و برنامه نرفتند. از شدت باران داخل کوچه آب راه افتاده و از پشت پنجره که به کوه‌ها نگاه می‌کنم وخامت حال بچه‌ها را متصور می‌شوم. پیاپی سعی می‌کنم با موبایل آن‌ها را پیدا کنم.

ساعت 6:35 عصر است و باران و رعد و برق از تب و تاب افتاده و هوا بهتر شده، که sms خالیم به رامین، مسئول فنی، deliver می‌شود. تماس می‌گیرم و رامین گوشی را برمی‌دارد و بلافاصله قطع می‌شود. کمی به زمین و زمان و مخابرات بد و بیراه می‌گویم و دوباره تماس می‌گیرم. وقتی بر می‌دارد، سریع می‌گویم: "فقط بگو کجایین؟"،  دوباره قطع می‌شود و اعصابم بیشتر به هم می‌ریزد. دوباره زنگ می‌زنم. رامین گوشی را بر می‌دارد و این بار قطع نمی‌شود. می‌گوید روی خط‌الرأس هستند در حال رفتن به سمت قله‌ی 3700 متری که از یال شمالی آن به طرف وارنگه‌رود سرازیر شوند. حال همه خوبست امّا رامین می‌گوید هوا زیاد خوب نیست. می‌گویم مواظب بچه‌ها باش وخداحافظی می‌کنیم. می‌دانم داخل وارنگه رود احتمالا دیگر آنتن نمی‌دهد.

در همان هوای خراب مهدی و مجتبی عبدی هم اتاقی‌های رامین به من زنگ زدند و از حال بچه‌ها پرسیدند. هوای خراب آن موقع تهران همه را نگران کرده بود. حوالی ساعت 8 بود که میثم زنگ زد و پرسید که از بچه‌ها خبر دارم یا نه؛ می‌گفت یکی از بچه‌های برنامه مادر پدرش با او تماس گرفتند و احوال پسرشان را جویا شدند، ابولفضل ذاکر صالحی. مثل اینکه گوشی‌اش را هم خانه جا گذاشته بود و این نگرانی پدر مادرش را دو چندان می‌کرد. تا شب، هرکسی که زنگ می‌زد خبر خوب سلامتی بچه‌ها را پس از آن طوفان وحشتناک تهران می‌شنید و من هم باز sms خالی برای بچه‌ها فرستاده بودم که اگر آنتن داشتند خبر دار شوم.

صبح جمعه، هوای تهران خوب و نیمه‌ابری بود. هیچ‌کدام از smsهایم deliver نشده بود و این خوب قابل درک بود. جریان ذهنی من طبق اطلاعاتی که داشتم این جور بود که طبیعتاً بچه‌ها اگر صبح شروع به حرکت کرده باشند تا ظهر حداکثر روی گردنه‌ی گون پشته هستند و موبایل‌شان باید آنتن داشته باشد. حوالی ظهر بود که خبری از بچه‌ها نبود و هوای تهران هم مثل این چند روز داشت کم‌کم می‌گرفت. حوالی ساعت 2 با محسن صحبت می‌کردم که پادگان مرزن‌آباد است. می‌گفت هوای آن‌جا آفتابی است و خوب، و این از نگرانی من کم می‌کرد. ساعت به ساعت که می‌گذشت هوای تهران بدتر می‌شد و از بچه‌ها هم خبری نبود. پراکنده بچه‌ها از تهران هم تماس می‌گرفتند و حال گروه را  جویا می‌شدند که من هم آخرین خبری که داشتم که مربوط به دیروز عصر بود به آن‌ها می‌دادم. تئوری پردازی‌های مختلفی در ذهنم می‌کردم. وارنگه رود در بعضی نقاط بهمن‌گیر است و این نگران کننده بود. همین‌طور فرود گروه از گردنه‌ی شیور‌کش هم در صورت بی‌احتیاطی و فرود از دامنه، امکان ایجاد بهمن دارد. یا اینکه گم کردن مسیر گردنه‌ی گون پشته و ازین گونه حدس‌ها.

ساعت 5 بعد از ظهر جمعه، هنوز خبری از بچه‌ها نبود. می‌دانستم رامین در کوهنوردی اهل ریسک نیست ولی اینکه بچه‌های کمی در تیم تجربه‌ی کافی داشتند مسأله‌ی نگران کننده‌ای بود. شماره‌ی راننده‌ی اتوبوس را که قرار بود دنبال بچه‌ها برود از میثم گرفتم و سعی کردم با او تماس بگیرم. تلفن او هم آنتن نمی‌داد ولی عاقبت حوالی ساعت 7 عصر با او تماس گرفتم. می‌گفت ناحیه است، امّا بچه‌ها هنوز نیامده‌اند و می‌پرسید کی‌ می‌رسند. سرپرست ساعت 6 را با او هماهنگ کرده بوده؛ به او گفتم بماند تا بچه‌ها بیایند، مشکلی نیست. با میثم مجدّدا صحبت کردم. میثم در راه تهران داخل قطار بود. نظر او نیز مثل من این بود که تا یکی دو ساعت دیگر صبر کنیم و پس از آن تیمی به دنبال بچه‌ها از سمت ناحیه بروند. با هادی و مجتبی تماس گرفتم و آماده بودند و میلاد نیز برای این موضوع هماهنگ شد. ساعت 9 شب بود و پدر و مادر چند نفر از بچه‌ها با من تماس گرفته بودند و من به آن‌ها می‌گقتم بچه‌ها کمی دیر می‌رسند و سالم و خوب هستند. همان موقع وسایلم را جمع و جور می‌کردم و به سمت خوابگاه راه افتادم که دنبال هادی و مجتبی و میلاد بروم. در راه با میثم صحبت کردم که کارها و تماس‌های مربوط به تهران به او و مجتبی شادمان سپرده شد. در راه خوابگاه مجتبی عبدی هم اتاقی رامین با من تماس گرفت و اصرار می‌کرد که همراه ما به ناحیه بیاید. در نهایت پذیرفتم. ساعت 10:30 جمعه شب همه سوار ماشین بودیم و بنزین زدیم و وارد جادّه شدیم.

هادی فراموش نکرد و شربت و چند کیک برای ما که که دو سه نفرمان شام هم نخورده بودیم گرفت. در  راه تا پل زنگوله، دو راهی که سمت بلده از جادّه‌ی چالوس جدا می‌شود، و در ادامه داخل جادّه‌ای که تنها مسافر آن ساعت 2ی نیمه شب شنبه‌ی آن، ما بودیم، بحث انتخابات و ... داغ بود و سرگرم بودیم. وقتی به گردنه‌ی لابشم رسیدیم، نفس همه گرفت. جادّه یک بانده می‌شد و دو طرف جادّه دیواری به ارتفاع 7-8 متر برف بود که جادّه مانند کانالی از داخل آن می‌گذاشت. در اردی‌بهشت دیدن این صحنه حیرت‌آور بود. ساعت یک ربع به سه شب به ناحیه رسیدیم.

اردانی، راننده‌ی اتوبوس اتوبوسش را روشن کرده بود و به همراه بچه‌هایش داخل اتوبوس بودند و از گرمای بخاری اتوبوس استفاده می‌کردند. وقتی دید ما را از بچه‌ها پرسید و آن چه می‌دانستیم گفتیم. طولی نکشید تا حاضر شدیم و ساعت سه نشده بود 5 نفری به قصد درّه‌ی ناحیه حرکت کردیم. شب بود و روستا در خواب و تنها صدا، صدای رودخانه بود. با خارج شدن از سوی شرق روستا وارد کوهستان شده بودیم و هادی، که تابستان سال 85 در برنامه‌ی خط‌الرأس کلون بستک به آزادکوه حضور داشت و برنامه را در روستای ناحیه تمام کرده بود، راهنمای تیم شده بود. هوا کم کم روشن می‌شد امّا به نظر همه آن درّه که در آن بودیم درّه‌ی ناحیه نبود. GPS هم سوی گردنه‌ی گون پشته را با سوی حرکت ما با زاویه‌ای در حدود 120 درجه نشان می‌داد و این‌ها همه حکایت از اشتباه کلّی ما در مسیریابی بود. حوالی ساعت 5 صبح شنبه زیر کاسه‌ی منتهی به قلّه‌ی رستم چال بودیم. امّا آن لحظات تصور همه‌ی ما از این قلّه، قلّه‌ی نرگس شرقی بود. به هر روی، با در نظر گرفتن اینکه خبری از بچه‌ها نیز نبود، تئوری های تازه‌ای غیر از حوادث در ذهن ما شکل می‌گرفت. اینکه شاید به دلیلی بچه‌ها از وارنگه‌رود برگشته‌اند یا حتی اینکه اشتباهاً یا به دلیلی دیگر، گردنه‌ی سوتک را صعود کردند و از این قبیل. ساعت 6 صبح مجتبی شادمان با من تماس گرفت و خبری از ما جویا شد که بی‌خبر بودیم. در همان لحظات بود که هادی و مجتبی فهمیدند که کجاییم و کجا اشتباه کردیم. به سرعت به داخل درّه سرازیر شدیم و ساعت 7:20 کنار رودخانه‌ی ناحیه و داخل درّه ناحیه از خستگی و گرسنگی پخش زمین شدیم.

یک ساعتی صبحانه، که همان کیک و شربت و چایی بود خوردیم و در نهایت تصمیم این شد که هر پنج نفر به طرف گردنه‌ی گون پشته حرکت کنیم. با علم به این مسأله که بچه‌ها حتماً تا الان روی گردنه نرسیدند و یا جایی داخل درّه‌ی ناحیه هستند، امّا ما بی‌خبریم. از همان آغاز حرکت تا حال، هر چند دقیقه داد و فریاد می‌کنیم و بچه‌ها را صدا می‌کنیم امّا خبری نیست.  دوباره که با مجتبی صحبت می‌کنیم می‌گوید قرار است اگر تا ظهر خبری از بچه‌ها نشد تیم دوّم پشتیبانی از گاجره در همان مسیر برنامه‌ی بچه‌ها، آن‌ها را جستجو کند. همین طور هلی‌کوپتر ستاد بحران تهران هم در آستانه‌ی هماهنگ شدن برای پرواز روی منطقه و کاوش است. ساعت 11 مسیرمان از درّه‌ی ناحیه به سمت گردنه‌ی گون پشته جدا می‌شود که 100 متر از رودخانه فاصله نگرفتیم که کنار گوسفندسرا یک delivery مهم به گوشی من می‌رسد. Sms خالی من به رامین deliver شده که این خبر بزرگی است. بلافاصله مجتبی با مجتی شادمان تماس می‌گیرد و شادمان خبر می‌دهد که همه‌ی بچه‌ها، سالم، روی گردنه‌ی گون پشته هستند. برای ما، هوای آفتابی شنبه دلپذیر می‌شود. با فرهاد، سرپرست تماس می‌گیرم و جویای احوال همه و مکان حال حاضرشان می‌شوم. می‌گوید خوبیم و در حال فرود از روی یال به سمت درّه هستیم، رامین روی یالی دیگر موازی یال ما قرار دارد. خداحافظی می‌کنم و خوشحالم. ساعتی کنار گوسفند سرا هستم و هادی و دو مجتبی و میلاد برای رسیدن به بچه‌ها به سمت گردنه در حال حرکت هستند. رامین تلفنی به مجتبی گفته که بچه‌ها خسته هستند و برای همین غیر از من همه رفتند تا کمک بچه‌ها کنند. از جایی که هستم بچه‌ها دیده نمی‌شوند و آنتن موبایل هم خوب نیست. اصلاً نمی‌فهمم که اینجا چطور آنتن می‌دهد؛ داخل درّه‌ی ناحیه که با کوه محاصره شده است. کمی بالاتر روی یال می‌کشم که هم خوب آنتن می‌دهد و هم امیدوارم بچه‌ها را ببینم. با تهران تماس می‌گیرم و خبر سلامتی بچه‌ها را به میثم و دیگران می‌دهم. همین طور چند sms با این خبر خوب  به کسانی که سپرده بودند در صورتی که خبری شود می‌فرستم. حالا با مادرم تماس می‌گیرم. خیالش از بابت بچه‌ها راحت می‌شود، امّا ازینکه می‌فهمد ساعت 1 امتحان دارم و به آن نمی‌رسم خیلی شاکی می‌شود. هادی هم که مثل من به امتحان نمی‌رسد. بعد از مادرم با صادق که صحبت می‌کنم به او می‌سپارم که با استاد برود و صحبت کند. فعلاً برایم بچه‌ها بسیار مهمترند. با هادی تماس می‌گیرم و می‌گوید هنوز بچه‌ها را ندیدند. پس از یکی دوبار که با فرهاد تماس می‌گیرم به ذهنم می‌آید که به جای پرسیدن این که روی چه یالی و با چه رنگی و شیبی و ... موقعیتشان را بپرسم، نقطه‌ای که هستند را با GPS به من اعلام کنند. می‌فهمم که 2 یا 3 یال غرب‌تر از یالی که روی آن هستم در حال فرود هستند. کنار گوسفند سرا بر می‌گردم، هادی و مجتبی ها آن‌جا هستند.

حوالی ساعت 12:30، اکبر را می‌بینیم. داستان در آغوش گرفتن و بوسیدن و این‌هاست و با مجتبی و هادی حرکت می‌کنیم که به بقیه‌ی بچه‌ها که عقب‌تر از اکبر بودند برسیم. بچه‌ها را می‌بینیم. حال همه خوب است ولی صورت همه تا حد زیادی سوخته. Sms مجتبی شادمان می‌رسد که "بچه‌ها رسیدن، موضوع ختم شد.".  رامین را بغل می‌کنم. حسابی خسته و داغون شده، ولی تیپش را حقظ کرده، گتر قرمز را با پلار قرمز set کرده و ظاهر خوش‌تیپی دارد. فرهاد هم خسته است امّا نه به اندازه‌ی رامین. همه خوبند و خوشحال و با دیدن ما، روحیه‌ی مضاعفی می‌گیرند. همه از ما می‌پرسند که تا ده چقدر راه مانده و از درّه‌ی طولانی ناحیه خبر ندارند. کنار گوسفندسرا، ناهار مختصری می‌خوریم و راه می‌افتیم. درّه‌ی زیبای ناحیه تمام ناشدنی می‌نماید و نایی دیگر برای همه نمانده. ما پنج نفر از ساعت سه صبح تقریبا مدام مشغول حرکت بودیم و خوردنی مناسب هم نداشتیم. وضع بچه‌ها از ما هم شاید بدتر است و عاقبت ساعت 5:30 درّه به جادّه می‌رسد.

اردانی را که می‌بینیم، هم ما خوشحال می‌شویم هم او. ولی از دست من کمی شاکی است. در طول درّه مدام با من تماس می‌گرفت که کی می‌رسید و از آخرین باری که با او صحبت کرده بودم 1 ساعت بیشتر می‌گذشت که به او گفته بودم 5 دقیقه دیگر روستاییم! تا همه رسیدند و آماده شدیم حوالی ساعت 6 از ده حرکت کردیم. تا پل زنگوله تنها هادی کنار من بیدار مانده بود که اواخر او هم خوابش برد. پل زنگوله میلاد دست پختش را به رخمان کشید و با چند عدد تخم مرغ و کنسرو خوراک بادمجان میرزا قاسمی دبشی تحویلمان داد که به قول هادی در حد مرگ خوردیم. نیم ساعت بعد از ما اتوبوس بچه‌ها به پل زنگوله رسید و نیم ساعت بعدش هم راه افتاد. ما هم ساعت 9 راه افتادیم و در راه حوالی کرج و خروجی خوزنکلا اتوبوس را دوباره دیدیم و سبقت گرفتیم. اردانی بدون اینکه بفهمد ما پشت او هستیم به ما چراغ داد تا سبقت بگیریم. خط وسط جادّه ممتد بود و هادی به گوشی اردانی زنگ زد و به او تذکّر داد. اردانی هم به وجد آمد و بوق و سوت و چراغ اتوبوس را برایمان نواخت. هادی تا کرج مقاومت کرد و نخوابید، امّا از کرج تا تهران با خودم جنگیدم که خوابم نبرد و بچه‌ها را ساعت 11 جلوی خوابگاه طرشت پیاده کنم. میلاد هم که سر کوچه‌اشان پایین دانشگاه پیاده شد و نفهمیدم چطور به رختخواب رسیدم و خوابم برد.

نگارش توسط همایون در موضوع | لینک ثابت

برنامه‌های چندروزه‌ی تابستان هم مشخص شدند؛ سهند برای دخترها و شاهو برای پسرها..

اولین جلسه‌ی سال 88؛ دوشنبه  17 فروردین، 16:30، کلاس 14 دانشکده‌ی نفت.

گزارش برنامه‌ی "پاشوره"‌ی دخترها و بحث درباره‌ی کم و کیف برنامه‌های یک تا یک‌ونیم روزه‌ی بهار از دستور جلسه‌های اولین جلسه‌ی کمیته فنّی در سال جدیده..

نگارش توسط همایون در موضوع | لینک ثابت

در آخرین روزهای سال، تقویم برنامه‌های بهار سال 1388 نهایی شد..

 برنامه‌های پسران:

             کوهپیمایی دیزین به بلده؛ 10 و 11 اردی‌بهشت

            سیالان؛ 13، 14 و 15 خرداد

 برنامه‌های دختران:

             میشینه‌مرگ؛ 17 و 18 اردی‌بهشت

            سکوزان؛ 6، 7 و 8 خرداد

 همچنین در جلسه‌ی آخر کمیته‌فنی گزارش برنامه‌های بینالود و سرکچال توسط مسئولین برنامه‌ها، به ترتیب سروش طالبی و میثم تکلّوزاده، رامین ذاکری و میلاد آقازاده ارائه شد.

 جلسه‌ی بعدی کمیته فنّی دوشنبه 19 اسفند ساعت 16:30، کلاس نفت 14.

نگارش توسط همایون در موضوع | لینک ثابت

درفک؛

 15، 16 و 17 آبان

 سرپرست: نیما قنوعی

مسئول فنّی: میلاد آقازاده

 صبح ساعت 11:30 اومدم دانشگاه، باید چادرا رو علم می‌کردیم. ساعت 12 کوله بندی بود. قرار شد 3 تا چادر زمستونه+1چادر تابستونه ببریم؛ مجموعاً برای بیست نفر. بالاخره ساعت 1:45 از دانشگاه راه افتادیم. امین ترابی رو کرج سوار کردیم و توی اتوبوس تمام راه به صحبت و معارفه و ... گذشت. 7.5 رسیدیم شیرکوه. در واقه شیرکوه روستای اصلی صعود به درفک که برای رسیدن به اون باید وقتی تو جاده قزوین رشت رسیدین رستم آباد به سمت توتکابن(شرق) برید و بعد از رد کردن توتکابن داخل جاده اصلی میشین که به سمت شرق ادامه پیدا می‌کنه. اوایل جاده فرعی به سمت چپ جاده جدا می‌شه که اول جاده تابلوی "-> درفک " راهنمای خوبیه. شب مسجد شیرکوه بودیم و به غیر از ما 2 3 تا تیم دیگه هم بودن. صبح 4:30 بیدار باش بود. بعد از جمع و جور کردن و صبحانه 6 راه افتادیم. مسیر خروج از روستا از قسمت شرقه که راه مالرو به بالای روستا میرسه، یعنی دقیقا که از مسجد راه افتادین باید به سمت چپ متمایل شین تا برسین بالای یه گردنه‌ی کوچیک. از این جا مسیر داخل راه مالرویی که دامنه‌ی سمت چپ (شمال) یه تپه‌ی جنگلی رو تراورس میکنه ادامه پیدا می‌کنه. اون قدر این پاکوب پهن هست که جای اشتباهی برای انتخاب مسیر نباشه. خلاصه با ادامه‌ی این پاکوب و رفتن به شرق مسیر به یه یال می‌رسه که باید این یال رو بالا کشید. ساعت 10:30 بود که به "لارنه" رسیدیم. محوطه‌ای باز و زیبا که اولّین جای مشخص تو مسیر درفکه..

از لارنه باید در انتخاب مسیر دقت کرد؛ چون دور تا دور لارنه با جنگل محصور شده..

مسیر رو باید از طرف یالی که در شرق دیده می‌شه ادامه داد. بعد از این که این یال رو تا بالا صعود می‌کنین باید روی خط‌الرأس به سمت شرق پیشرفت. وقتی به انتهای این خطالرأس کوچیک رسیدین یالی با شیب زیاد که دو طرفش دیواره وجود داره (شیب زیاد جنگلی) رو باید تا انتها پایین رفت تا به دره رسید. این جا یه پاکوب بزرگ می‌بینین که پاکوب رو اگر به سمت راست(جنوب) ادامه بدین به ده "راجعون" می‌رسه، و اگه پاکوب رو بالا برین، به جایی می‌رسین که درّه تموم می‌شه و به یه گردنه‌ی کوچیک می‌رسین. در واقع اینجا محل اتصال خط‌الرأسیه که روش حرکت می‌کردین و دامنه‌ای که "جیرونی" روش قرار داره. روی این گردنه چمنزاری هست که نهارو اونجا خوردیم. از اینجا مستقیم تا جیرونی حرکت کردیم؛ یه سینه‌کش طولانی که به جیرونی می‌رسه. نزدیکای جیرونی پوشش جنگلی کم می‌شه و کمی مناظر معلوم و باز میشه. بالاخره 15:45 رسیدیم به جیرونی. چن تا کلبه و چشمه‌ی جیرونی. جای خوبی برای چادر زدن فراهمه. برای همین موضوع و این که از جیرونی تا قلّه حدود 2.5 تا 3 ساعت راهه، اکثر تیم‌های کوهنوردی این محل رو برای کمپ انتخاب می‌کنن. شب کنار آتیش با حرف و گپ و گفت گذشت و کم کم همه خوابیدن. نصفه شب فهمیدیم چادر روی شیب سر خورده و مجبور شدم بیام بیرون بخوابم تا خودم و بقیه راحت‌تر باشن. خلاصه من و مرتضی (روحی) شب رو کنار آتیش گذروندیم. صبح ساعت 6 بیدار شدم که سرپرست خواب مونده‌مون رو بیدار کنم!، قرار بود بیدارباش 4.5 باشه! خلاصه سریع جمع و جور کردیم و 7 راه افتادیم. از جیرونی باید روی یال که سمت شرق جیرونی( بالاسر جیرونی) هست سوار شد و ادامه داد تا برسین به یه محوطه‌ی وسیع به اسم "پهن دشت". از پهن دشت هم کلّیت مسیر به سمت شرقه که البته جاهایی از مسیر برای این که نخواین درّه‌های عمیق رو رد کنین باید از بالاتر درّه(شمال) عبور کرد. بالاخره خط‌الرأسی که به قلّه می‌رسه مشخص می‌شه و به راحتی باید روی اون سوار شد. ساعت 10 رسیدیم قلّه. قبل از قلّه کاسه‌ی درفک با کلبه‌های روی اون معلوم می‌شه که خیلی جالبن. ظاهراً درفک آتشفشانی بوده. از جهت غرب قلّه، از روستای شاه‌شهیدان تا خود قلّه جادّه‌ی ماشین‌رویی هسن که جیپ و ماشین‌های کمک‌دار توی بهار و تابستون میتونن ازش بالا بیان. عاقبت روی قلّه سرود و عکس و .. بود و ساعت 10.

وقتی سرازیر شدیم یه سری به غار درفک که از کاسه باید بهش دسترسی پیدا کرد زدیم. منو چنتا دیگه از بچه‌ها سرع‌تر برگشتیم که چادرا رو زودتر جمع و جور کنیم و نهارو گرم کنیم تا بقیه برسن. متأسفانه وقتی رسیدیم به چادرا دیدیم که بهمون دست‌برد زدن و کت پر یکی از بچه‌ها و یه بسته خرما رو از توی چادرما دزدیدن. که ظاهرا کار چوپون اون محلّه..

نهارو که خوردیم 2:20 بود که راه افتادیم. قرار شد از راجعون برگردیم که سریع‌تر به اتوبوس برسیم و به تهران برگردیم. ناگفته نماند که همه‌جای مسیر درفک ما آنتن موبایل داشتیم و با راننده تماس گرفتیم و هماهنگ کردیم. توی شیب زیر جیرونی به اشتباه به سمت جنوب زیاد منحرف شدیم. وقتی به کف درّه رسیدیم از محل گردنه‌ای که نهارو اونجا خورده بودیم پایین تر بودیم. به سمت دامنه‌ی روبه‌رو رفتیم و شروع به تراورس کردیم و به یالی رسیدیم که به نظر تا نور چراغ‌های دهی که پایین دست دیده می‌شد و از روی نقشه‌ی توپوگرافی اسمش پلنگ‌درّه بود ادامه پیدا می‌کرد. روی یال با شیب زیاد پایین می‌رفتیم که حدودای ساعت 6 بود که به یه پاکوب رسیدیم که دامنه رو تراورس می‌کرد. وارد پاکوب شدیم و ادامه دادیم. کنار پاکوب لوله‌ی آبی هم داخل زمین جاسازی شده بود. بالاخره 7:20 به روستا رسیدیم. بلافاصله داخل جاده‌ی آسفالتی که بهش رسیدیم یه محلی رو دیدیم و کلّی ازش سؤال جواب کردیم. اولیش این بود که اسم این ده چیه؟! اونم گفت "استخرگاه". روی نقشه استخرگاه سمت راست و در شرق راجعون قرار داره. خلاصه از همون جا با راننده تماس گرفتیم و هماهنگ کردیم تا پایین دست ده محل تقاطع با جادّه‌ی اصلی اتوبوس بیاد و ادامه‌ی برنامه هم توی جادّه تا تهران گذشت و 1:30 شب داخل دانشگاه برنامه رسماً تموم شد.

 عکس هایی از کوه در فک رو میتونین اینجا پیدا کنین٬ از مهدی معافی عزیز.

فایل GPS برنامه رو از اینجا دانلود کنید.

فایل KML برنامه رو از اینجا دانلود کنید.

                                                                                                            همایون فطرس

نگارش توسط همایون در موضوع | لینک ثابت